Morad.info | Another Wordpress Blog

Havada, ilkbaharı getiren rüzgarın havalandırdığı toz kokusu var. Şimdi Kanlıca’dayım evimin aşağısındaki yokuştan aşağıya doğru sahile iniyorum. İnmesem mi? Kalabalık, ses… neyse gitmiyorum yoldan döndüm geriye doğru fakat yokuş çok dik gidemiyorum. sanki birşey geri dönmemi engelliyor. yine vaz geçtim aşağı tekrar sahile iniyorum… Yüzüme vuracak sıcak rüzgar ve denizin kokusunu duymaya başladım. Bu eski evlerin teraslarından sarkan adını bilmediğim çiçeklerin kokusu, hmmm çok güzel. insan hep bu yoldan yürümek istiyor.

Birden bire kendimi Kavacık’ta otobüs beklerken buluyorum… çiçek kokusu nerde? yine aynı toz kokusu… nereye gideceğimi bilmiyorum ve kardeşim yanımda… çok uzağa gidecek olamam. Gideceğimiz yönün tersi yönünde lacivert bir otobüs geçti camdan bir kız bakıyor, aniden kardeşime dönüp bak gördün mü? daha önce de bir yerde gördüm onu dedim. aa evet. diye cevap verdi.

uyandım…

kapıdan dışarı baktım yine aynı toz kokusu fakat her yer yeşil… Bir koşuşturma var fakat her sabah olan koşuşturma…

ve saat 7:30 ben geç kalmışım dünyaya…

Cumartesi, Mart 25, 2006

durgundum…
güneş doğmuştu çoktan, ben üzerinden geçtiğim çölden ayrılma sebebimi bulmuştum aslında…
ben bu gün dönüyorum, demeyi denemeden daha kaplamıştı içimi olacakların heyecanı… evet güneş doğmuştu fakat ben anlayamamıştım.
aniden çıktım yola… dayanamadım daha fazla. ruhum bedenimi terketmek istercesine bir heyecan içerisinde, yürüdüm…
ben karanlığı ve soğuğu severim bu yüzden ne korktum ne üşüdüm. durgunluk geldi bazen yanıma, fısıldadı kulağıma bir şeyleri… uzun zaman oldu… çok uzun…
heycanım hala var… ve ben geldim… kendi isteğimle olacakları bilerek…